Brochure
Voor bedrijven die werken met gekoeld Zuid-Amerikaans rundvlees is het van belang kritisch te kijken naar de productie en kwaliteit hiervan. Helaas bestaan er nog steeds veel misverstanden over rundvlees uit dit continent. Voor Van Messel Meat, specialist op het gebied van gekoeld Zuid-Amerikaans rundvlees, reden genoeg om de tien meest voorkomende misverstanden de wereld uit te helpen.
Er zijn geen grote verschillen in kwaliteit en prijs tussen de voornaamste Zuid-Amerikaanse landen die rundvlees exporteren
Volgens kenners zijn er tientallen verschillende kwaliteiten te koop en ook de prijzen van het vee en vlees verschillen sterk. Jonge ossen die smakelijk en mals vlees leveren kosten twee keer zoveel als bijvoorbeeld worstkoeien.
Zuid-Amerikaanse slachthuizen slachten alles wat voor hun mes valt
Hoewel het vee vaak door elkaar wordt geslacht, krijgt de importeur vrijwel altijd de gevraagde kwaliteit voor een afgesproken prijs. Helaas hebben de meeste afnemers van importeurs niet of nauwelijks inzicht welke kwaliteit de importeur heeft ingekocht bij het slachthuis. Het komt daardoor voor dat de importeur een lagere kwaliteit levert aan de afnemer dan afgesproken en daar het slachthuis de schuld van geeft. De waarheid is vaak dat de importeur een lagere kwaliteit heeft ingekocht tegen een lagere prijs.
Angus is altijd beter dan Hereford en Hereford is altijd beter dan Zebu
Alleen bij gelijke leeftijd, conformatie en vetbedekking is het bovenstaande grotendeels waar. Natuurlijk zijn er uitzonderingen; een mooie jonge Zebu os van negentien maanden is een stuk beter van kwaliteit dan een wat mindere Angus os van 36 maanden. Daarnaast zijn er ook kruisingen tussen de diverse rassen, waar onderling ook weer grote verschillen bestaan. Zo geeft een dier van 5/8 Hereford en 3/8 Zebu overwegend malser vlees dan een 3/8 Hereford en 5/8 Zebu. Ook de geografi e bepaalt de kwaliteit van het vlees: ‘Hoe zuidelijker en kouder, hoe beter de vleeskwaliteit,’ zegt men vaak.
Anon-Hilton is hetzelfde als Hilton
De beste runderen, zoals jonge Angus- en Hereford-ossen, worden alleen verwaard als ze binnen het Hilton contingent worden geëxporteerd. Export binnen dit contingent (ook wel hqb genoemd) geeft het slachthuis namelijk een extra opbrengst van ongeveer twee euro per kilo. Sommige slachthuizen smeren hun Hilton-voordeel uit over de non-Hilton exporten, zodat de kwaliteit van het rundvlees daar niet of nauwelijks onder lijdt.
Een bepaald merk is de garantie voor een goede kwaliteit rundvlees
Allereerst worden in een slachthuis vaak vijf of meer verschillende kwaliteiten door elkaar geslacht. Daarnaast worden bepaalde merken in meerdere slachthuizen geslacht. De kwaliteit wordt uiteindelijk bepaald door drie factoren; de prijs die de importeur betaalt, het vakmanschap van het personeel van het slachthuis en de betrouwbaarheid van de importeur.
Veeboeren in Zuid-Amerika gebruiken verboden middelen
Een Europese mester kan zich nauwelijks voorstellen dat er ook lekker en betaalbaar rundvlees geproduceerd wordt zonder trucs. Er is een groot verschil tussen de extensieve veeteelt (onder andere zonder stallen) in Zuid-Amerika en de Europese intensieve veeteelt. Omdat de pampa’s veel en veel goedkoper zijn dan de dure landbouwgrond in Europa, kan een Zuid-Amerikaanse boer het zich veroorloven om dieren te houden die kleiner zijn en daardoor minder rendement hebben dan de superkoeien in Europa. Om u een idee te geven: het normale gewicht van een mooie jonge os bedraagt ongeveer 450 kilo, een Europese ‘puur natuur’ vleeskoe die zijn hele leven krachtvoer heeft gebruikt kan wel 700 tot 900 kilo wegen. Daarnaast castreren de Zuid-Amerikaanse veeboeren hun dieren, wat de groei vertraagt. Met deze wetenschap is het zeer onlogisch dat de boeren daarna, legaal of illegaal, hun vee hormonen toedienen om vervolgens de groei weer te bevorderen.
In Zuid-Amerika wordt het rundvlees niet volgens de Europese normen geproduceerd
Zuid-Amerikaans rundvlees voldoet, net als Europese rundvlees, aan de EU normen. Ook als de regels niet van toepassing zijn in Zuid-Amerika, worden deze toch gehandhaafd. Zoals de controle op BSE, een ziekte die niet bestaat in Zuid-Amerika omdat daar nooit diermeel is gebruikt voor rundvee. Ook de Europese traceerbaarheidsnormen worden in Zuid-Amerika toegepast, terwijl extensieve veeteelt niet veiliger wordt met individuele traceerbaarheid.
Braziliaanse veeteelt vormt een grote bedreiging voor het regenwoud
Het grootste gevaar voor het Amazonegebied is de houtkap, in het bijzonder die van mahoniehout. Een ander probleem vormen de boeren die kapitaalextensieve producten zoals soja en rijst telen op de goedkope grond van het regenwoud. De kapitaalintensieve veelteelt vormt geen direct gevaar voor de Amazone. De Braziliaanse veeboeren hebben grote landbouwreserves buiten de tropische gebieden, in totaal groter dan heel Frankrijk. Daarnaast wordt de veeteelt ver van de regenwouden bedreven.
Zuid-Amerikaanse veeteelt is slecht voor het milieu
Door de extensieve veeteelt in Zuid-Amerika is er geen mestoverschot en dus ook geen uitstoot van schadelijke stoffen. Deze veeteelt is de meest duurzame manier die er bestaat en kan nog duizenden jaren voortbestaan zonder enige gevaar te vormen voor het milieu.
Zuid-Amerikaanse producenten zijn oneerlijke concurrenten van de Europese vee- en vleessector
Voor de import van Zuid-Amerikaans rundvlees worden heffi ngen en invoerrechten betaald. Deze kunnen oplopen tot 100% van de waarde van het te importeren vlees en worden integraal gebruikt voor ondersteuning van de Europese boer. De Europese boer verdient hierdoor meer aan de import van Zuid-Amerikaans rundvlees dan aan zijn eigen, vaak intensieve en daardoor milieuvervuilende, veeteelt.